Voedselblogs

Waarom zijn recepten voor foodblogs zo lang?
14 december
Geschreven door Bridget Sellers
Eten+blog.jpg
Als je ooit een online recept hebt gebruikt, ken je dit scenario waarschijnlijk: je klikt op een foodblog en scrolt naar beneden. En neer. En nog een stukje verder. En even vraag je je af of dit beloofde recept überhaupt bestaat.

Uiteindelijk vind je het en na dat eerste moment van frustratie ga je verder met je maaltijd. Maar dat moment van frustratie heeft geleid tot een uitgebreid debat over het doel en de structuur van voedselblogs. Het probleem van de foodblog is zo alomtegenwoordig, het is een cliché geworden. Het internet is bezaaid met strips en virale tweets die klagen over de eindeloze scroll. Maar deze kernachtige kritieken verdoezelen een complex communicatieprobleem.

Het SEO-probleem
Foodbloggers gebruiken lange inhoud omdat dit hun zoekmachineoptimalisatie (SEO) verbetert. Hoewel SEO afhankelijk is van veel elkaar kruisende statistieken, beweren experts dat lange inhoud overeenkomt met hogere zoekresultaten. Zoekmachines gaan ervan uit dat webpagina’s met langere inhoud een grotere kans hebben om de vraag van een gebruiker volledig te beantwoorden. Hierdoor kunnen SEO-strategieën rechtstreeks in tegenspraak zijn met gebruikersvoorkeuren voor beknoptere en scanbare inhoud.

Zoekmachines belonen ook originele inhoud (en bestraffen wat experts dubbele inhoud noemen). Zoals velen hebben opgemerkt, worden recepten vaak gekopieerd en gedeeld. Dat recept voor courgettebrood kan op tien verschillende blogs bijna precies hetzelfde zijn. Maar de toevoeging van originele langwerpige verhalende inhoud, genaamd headnotes, verhoogt de SEO.

Een aantal andere praktische problemen zijn van invloed op de manier waarop blogs zijn gestructureerd. Zo kunnen zoekmachines de unieke opbouw van recepten (vaak een combinatie van stappen en lijsten) niet altijd herkennen. En sommige statistieken van zoekmachines zijn gebaseerd op hoe lang een gebruiker op een pagina doorbrengt. Langere inhoud creëert ook ruimte voor advertenties en advertentie-inkomsten zijn een centrale bron van inkomsten voor foodbloggers.

Vanwege deze problemen kunnen foodbloggers geen op zichzelf staande recepten plaatsen zonder de levensvatbaarheid van hun blog in gevaar te brengen. En het recept plaatsen voor de verhalende inhoud lijkt ook niet te werken. Hoewel niemand heeft geprobeerd dit experiment te reproduceren, probeerde een blogger haar recepten boven haar verhalende bloginhoud te plaatsen en ontdekte dat haar pagina’s minder werden in de zoekresultaten.

Als reactie op dit probleem hebben foodbloggers de knop ‘ga door naar recept’ grotendeels overgenomen. Toch gaan de klachten over scrollen onverminderd door. Dus wat is hier het echte probleem?

Genre problemen
Net als elk ander type schrijven, volgen foodblogs genreconventies. Je kunt de hedendaagse structuur van foodblogs herleiden tot twee belangrijke invloeden:

De kookboeken in memoiresstijl die halverwege de 20e eeuw op de voorgrond kwamen, en

Het genre van weblogs (blogs) geboren in de late jaren 80 en vroege jaren 90

Vóór het midden van de 20e eeuw waren kookboeken gericht op duidelijke recepten (en het is waarschijnlijk ook veilig om te zeggen dat ze niet erg gebruiksvriendelijk waren). In de jaren ’40 en ’50 steeg de vraag naar kookboeken met memoiresstijl. Tegenwoordig bevatten de meeste kookboeken een mix van schrijven in memoiresstijl en recepten.

Vroeg bloggen heeft sterke wortels in de cultuur van online dagboeken uit de jaren 90. Zeer persoonlijk en verhalend schrijven was een bepalend element van het genre. Bij de overgang van pagina naar computer wonnen ook schrijvers (theoretisch) onbeperkte ruimte.

Toen blogs rond de eeuwwisseling commentaarfuncties begonnen op te nemen, richtte bloggen zich steeds meer op het opbouwen van een gemeenschap – een functie van de verhalende inhoud van foodbloggers. Deze community-opbouwende inhoud ontwikkelt een duurzame aanhang, wat resulteert in meer consistente advertentie-inkomsten.

Genreconventies helpen schrijvers om aan de verwachtingen van hun publiek te voldoen. De conventies van de foodblog kunnen echter in strijd zijn met andere conventies van webinhoud. Best practices voor schrijven op het web bevelen bijvoorbeeld doorgaans kortere inhoud aan die is georganiseerd om gemakkelijk te kunnen scannen. Deze spanning van genreconventies kan een deel van de frustratie over voedselblogs veroorzaken.

Publiek en verwachtingen
Als u zich een specifieke lezer voorstelt, kunt u effectievere inhoud schrijven. Het helpt je ook om de behoeften van je lezer te identificeren. Maar wanneer een totaal ander publiek uw inhoud tegenkomt, kunnen ze gefrustreerd raken dat de inhoud niet aan hun behoeften of verwachtingen voldoet.

Ervaren foodbloggers raden consequent aan om naar een specifiek publiek te schrijven in plaats van naar een algemeen publiek. Inhoud voor het opbouwen van een gemeenschap is geschikt voor één type lezer: die personen die tijd en energie willen besteden aan een langdurige relatie met een voedselblog. Sommige bloggers beweren zelfs dat ze andere foodblogs uitsluitend voor de verhalende inhoud lezen en zelden de recepten koken (en academisch onderzoek ondersteunt dit als een gebruikelijke benadering). Er is echter een ander publiek met heel andere behoeften: eenmalige lezers die het recept nu willen hebben. Deze ‘fly-by’-lezers willen nut en gemak, geen entertainment of gezelligheid.

Sommige foodbloggers proberen uitgebreide inhoud te produceren, waaronder step

stapsgewijze instructies met afbeeldingen van elke stap. Dergelijke uitgebreide inhoud komt tegemoet aan de behoeften van beginnende en niet-deskundige doelgroepen. Toch kan dezelfde inhoud de verwachtingen van meer ervaren lezers frustreren, die geen stapsgewijze handleiding nodig hebben voor het correct meten van meel.

Hulpprogramma en context
Jenny Zhang schrijft voor Eater en hekelt klagers van voedselblogs door te wijzen op de economische aspecten van ‘gratis’ bloginhoud. Ze stelt dat de lezer voor het recept betaalt door door de verhalende inhoud te scrollen. Terwijl lezers letterlijk inkomsten genereren door door advertenties te scrollen, betalen ze ook met hun aandacht. De voorstanders van dit argument wijzen erop dat als de lezer er geen tijd en aandacht aan wil besteden, hij altijd ergens anders aan recepten kan komen (ook door te betalen voor kookboeken).

Headnotes kunnen ook een belangrijke context geven over de oorsprong van het recept of waarom een ​​bepaald ingrediënt essentieel is. De Australisch-Maleisische kok Adam Liaw wijst erop dat het recept zelf een gebrekkig en onnauwkeurig formaat is. Ingrediënten kunnen variëren in grootte en sterkte van smaak, dus de resulterende maaltijden zullen noodzakelijkerwijs afwijken van de bedoelingen van een receptschrijver. Op zichzelf staande recepten kunnen evenmin culturele kennis overbrengen. De grootschalige scheiding van voedsel en culturele context heeft geresulteerd in systemische problemen zoals niet-duurzame voedselsystemen en problemen met de volksgezondheid. In die zin slagen op zichzelf staande recepten er niet in hun doel effectief te bereiken.

Voorstanders van foodblogs wijzen ook op gemak als een belangrijk probleem in dit debat. Een foodblogger put uit het werk van advocaat en netneutraliteitsactivist Tim Liu, die beweert dat de toewijding van de samenleving aan gemak nadelige effecten kan hebben. Denk bijvoorbeeld aan de e-mailapp van je mobiele telefoon. 24/7 e-mail is misschien handiger, maar het leidt ook tot ongezonde werkgewoonten. Voor foodbloggers doet de kruistocht naar ultiem gemak afbreuk aan de eetcultuur.

Hoewel een strikt utilitaire benadering – een recept zonder hoofdnoot – andere belangrijke contexten uitwist, moet goed schrijven gemakkelijk te lezen zijn. Een effectieve schrijver doet het grootste deel van het werk (door hun berichten te distilleren of ideeën duidelijk te ordenen), zodat de lezer dat niet hoeft te doen. Lange verhalende inhoud kan noodzakelijkerwijs in strijd zijn met bruikbaarheid en gemak. Maar u kunt nog steeds inhoud schrijven die het recept verbetert in plaats van af te leiden.

Is er een middenweg?
Als case study illustreren foodblogs hoe schrijven, gebruikerservaring en technologie elkaar kruisen. Ze roepen ook vragen op met belangrijke implicaties voor iedereen die op internet schrijft. Is er een manier om aan beide SEO-behoeften te voldoen en tegelijkertijd inhoud samen te stellen die uw lezers leuk en nuttig vinden? Is het mogelijk om de behoeften van tegenovergestelde doelgroepen met elkaar te verzoenen? Is het mogelijk om de generieke conventies en geschiedenis van bloggen over voedsel te behouden en tegelijkertijd het genre ten goede te helpen veranderen?

https://natuursteen.toplinkjes.nl/

https://barbecuebbq.toplinkjes.nl/

https://make-up.starttour.nl/

https://caravan.linkdochters.nl/

https://woonwinkels.linkwijzer.nl/

https://tafels.jouwpagina.be/

https://hobby.q12.nl/

https://kunst.eigenpage.nl/

https://webwinkels.starttour.nl/

https://wellness.jouwlinkhier.nl/

https://verlichting.linkaanbod.nl/

https://bouw.linkwijzer.nl/

https://botuline.linkjespagina.nl/

https://keuken.linkexplorer.nl/

https://make-up.zoekned.nl/

https://natuurstenen.jouwlinkhier.nl/

https://barbecue.zoekned.nl/

https://kapper.beginzo.nl/

https://meubelwinkels.financieelcentro.nl/

https://natuursteen.linkexplorer.nl/

https://barbecue.linkmee.nl/

https://bier.linktotaal.nl/

https://cosmetica.linkwijzer.nl/